'Overigens ben ik van mening dat de NAVO afgeschaft moet worden'

'Overigens ben ik van mening dat de NAVO afgeschaft moet worden' is een initiatief van schrijvers ondersteund door Vredesactie. Zij putten inspiratie uit een beroemde uitspraak van de Romein Cato de Oudere: “Overigens ben ik van mening dat Carthago verwoest moet worden.” Jaar en dag herhaalde hij die ene zin. Dat had uiteindelijk het gewenste effect. De zin van de schrijvers is radicaal vredelievend en levensnoodzakelijk. Deelnemende schrijvers vermelden hem bij elk publiek optreden.

Op 29 maart 09, zes dagen voor de zestigste verjaardag van de NAVO, betraden schrijvers gezamenlijk het podium met 'Overigens ben ik van mening dat de NAVO afgeschaft moet worden' op het internationale literaire festival Passa Porta in Brussel.
Alle info op www.overigens.be

"Schrijvers hebben vaak over oorlog bericht. Er werden indringende romans over geschreven en prachtige oorlogsgedichten. Niets onmenselijks is de schrijver vreemd. Maar zoals politici moeten vaststellen dat verkiezingen niet volstaan om een gemeenschap op te bouwen, stellen schrijvers vast dat literatuur niet volstaat om in de wereld aanwezig te zijn. Dezelfde bezorgdheid die ons ertoe drijft in onze boeken maatschappelijk relevante thema’s aan te snijden, zette ons er in 1999 toe aan om mee de campagne Bomspotting uit te werken. De Bomspotters willen kernwapens de wereld uit, om te beginnen de NAVO-kernwapens uit België. Samen met Vredesactie hebben we ons erin vastgebeten, jaar na jaar. En met succes.

Het Belgische parlement keurde als eerste parlementair orgaan binnen de NAVO een resolutie goed die de kernwapens weg wil. Maar een resolutie is niet genoeg. De harde feiten blijven ongewijzigd. De kernwapens liggen er nog steeds. Meer zelfs, kernwapens krijgen een nog grotere rol toegemeten in de nieuwe interventiepolitiek die binnen de NAVO wordt uitgetekend. Vooral de VS hebben grootse plannen met de NAVO: het moet een wereldomspannende militaire alliantie worden, bewapend met een tactisch en praktisch inzetbaar kernwapenarsenaal.

Wat we daaraan ook willen veranderen, we botsen altijd opnieuw tegen de NAVO aan. België durft als klein land niet ingaan tegen de grote NAVO. De NAVO lijkt een onbespreekbaar heilig huis dat nochtans fundamenteel ons veiligheidsbeleid bepaalt. Ons lidmaatschap van de NAVO zorgt ervoor dat we betrokken worden bij oorlogen die we niet willen.

De NAVO bezorgt ons meer problemen dan ze oplost. Wij hebben geen nood aan een machine voor wereldwijde militaire interventies of aan een militaire alliantie die de rest van de wereld bedreigt en zo vooral vijanden en tegenreacties creëert. We kunnen de NAVO als een laatste overblijfsel van de Koude Oorlog daarom beter ontmantelen.

De NAVO is niet groter dan we zelf willen. Het gaat om een verdrag tussen soevereine staten, en niets belet ons onze eigen parlementaire resolutie – die de kernwapens weg wil – voorrang te geven op de verzuchtingen van het Pentagon en een Amerikaanse regering die al vaker zichzelf en anderen in uitzichtloze avonturen hebben gestort. Niets belet ons oude geheime NAVO-verdragen op te zeggen, zodat we niet langer mee verantwoordelijk zijn voor oorlogen die we niet willen.

Als schrijvers weten we dat wanneer een verhaal vastloopt, we het over een andere boeg moeten gooien. Met de campagne Bomspotting geraken we niet verder. Maar net zomin als we onder een roman ‘einde’ willen zetten wanneer hij niet af is, willen we ophouden bij een resolutie in het parlement waaraan geen gevolg wordt gegeven. Als blijkt dat de NAVO iedere vooruitgang in het kernwapendebat onmogelijk maakt, moet de NAVO zelf worden aangepakt. Daarom zetten we nu onze schouders onder de nieuwe internationale campagne ‘NAVO GAME OVER' van Vredesactie. Internationaal, want in andere Europese NAVO-landen zijn gelijkaardige bewegingen in opbouw met dezelfde bezorgdheden als de onze.


Wij wensen geen nieuwe generatie schrijvers te zijn die een oorlog meemaakt en daar gruwelijk prachtige literatuur over schrijft. Als Curzio Malaparte, E.M. Remarque, Ilse Aichinger, Isaak Babel, L.P. Boon en vele, vele anderen ons met hun oorlogsboeken iets wilden bijbrengen, dan is het wel dat dit soort verschrikking ten allen prijze moet worden voorkomen. Als wij literatuur ernstig nemen, kunnen we niet anders dan ijveren opdat niet meer moet geschreven worden wat al te boek staat. Het is dit wat ons ertoe aanzet achter onze schrijftafels vandaan te komen en de NAVO in vraag te stellen. Opdat wij straks andere boeken zouden kunnen schrijven."